سلام دوستان، امیدوارم روزهای خوبی در انتظارمون باشه
نمیدونم برای شما هم پیش اومده یا نه، ولی من خودم موقع ترید، مخصوصاً زمان شکلگیری کندلها (توی لایو بازار)، بهشدت هیجانی میشم. وقتی یه کندل داره با قدرت بالا یا پایین میره و داره شکل میگیره، استرس میگیرم که نکنه جا بمونم یا حد ضررم بخوره و تندتند تصمیمات عجولانه میگیرم. اما جالب اینجاست که فرداش وقتی با خیال راحت به همون چارت نگاه میکنم که تشکیل شده، با خودم میگم: «آخه چقدر عجیب! من دیروز دقیقا برای چی اونهمه هیجان داشتم؟ روند که کاملا مشخص بوده!»
رفتم یه مقدار در مورد این وضعیت تحقیق کردم و فهمیدم این یه داستان کاملاً علمی و روانشناختیه که تقریباً همه تریدرها باهاش درگیرن. گفتم اینجا به اشتراک بذارم شاید به درد شما هم بخوره.
داستان از چه قراره؟
وقتی تو لایو بازار هستیم و کندل بازه، هر یه تیک قیمتی که جابجا میشه، مغز ما رو درگیر «عدم قطعیت» میکنه. مغز ما از ابهام متنفره؛ برای همین با هر بالا پایین شدن قیمت، بخش منطقی مغز کلاً تعطیل میشه و بخش احساسی (آمیگدالا) کنترل رو به دست میگیره. تو این حالت، مغز بهمون فشار میاره که برای رهایی از این استرس «سریع یه کاری بکن!» و اینجاست که گند میزنیم به معامله.
اما فرداش چی؟ فردا که چارت رو میبینیم، کندلها بسته شدن. دیگه هیچ نوسان و بالا پایینی در کار نیست و ما با یه تصویر «قطعی و ثابت» طرفیم. اینجا دیگه احساسات خاموشه و منطق داره چارت رو تحلیل میکنه. واسه همینه که تصمیمات هیجانی دیروزمون، امروز برامون عجیب و حتی خندهدار به نظر میاد.
زل زدن به کندلها ما رو هیپنوتیزم میکنه!
خیره شدن به کندلی که داره تکون میخوره واقعاً آدم رو مسخ میکنه. یه کندل صعودی قوی ممکنه تو ۳۰ ثانیه آخر کلاً برگرده و بشه یه پینبار نزولی. کندلِ باز هیچ هویتی نداره و نباید روش حساب کرد.
خب حالا چطوری این مشکل رو حل کنیم؟
من چند تا قانون برای خودم گذاشتم که واقعاً کمککنندهست:
۱. فقط با کندل بسته کار کنیم:
با خودمون طی کنیم که تا ثانیه آخر بسته شدن کندل هیچ تصمیمی نگیریم.
۲. سود و ضرر لحظهای رو قایم کنیم:
دیدن اینکه پولمون تو پنل پایین متاتریدر هی داره کم و زیاد میشه، استرس رو بهشدت بالا میبره. بیاید فقط به چارت و کندلها نگاه کنیم، نه به بالا پایین شدن دلارهامون.
۳. تنظیم کنیم و پاشیم بریم (همون ست اند فورگت):
وقتی معامله باز شد و حد ضرر و حد سود رو گذاشتیم، پاشیم بریم به کارمون برسیم! زل زدن به مانیتور قرار نیست مسیر قیمت رو به نفع ما عوض کنه، فقط روانمون رو داغون میکنه. (البته بستگی به رویکرد مدیریت معامله داره که خیلی از سیستم ها میگن باید تریدر مدیریت بکنه پوزیشن رو و …)
۴. تایمفریم رو ببریم بالاتر:
اگه تو تایمفریمهای پایینی مثل ۱ دقیقه یا ۵ دقیقه (M1 یا M5) کار میکنیم، هیجان خیلی بالاست. تایمفریمهای بالاتر مثل ۱ ساعته (H1) یا ۴ ساعته (H4) نویز و استرس خیلی کمتری دارن و کندلها آرومتر شکل میگیرن.
۵. یه لحظه مکث کنیم (تستِ فردا):
قبل از اینکه تو لایو بازار یه کلیک هیجانی بکنیم، ۱۰ ثانیه دستمون رو از رو موس برداریم و به خودمون بگیم: «اگه فردا به این جای چارت نگاه کنم، بازم این کارم منطقیه یا الان فقط از روی ترس و طمع دارم دکمه رو میزنم؟»
در نهایت یادمون باشه که ترید کردن ۲۰% استراتژیه و ۸۰% کنترل همین احساسات. باید سعی کنیم تو لایو بازار همونطوری چارت رو ببینیم که فرداش میبینیم.
امیدوارم این مطلب براتون مفید بوده باشه.
شما هم اگه تجربهای تو این زمینه دارید تو کامنتها بگید تا از هم یاد بگیریم.
پرسود باشید 
