بیشتر آدما گوش میدن که جواب بدن، گوش نمیدن که بفهمن…
این روزا بیشتر آدما میخونن که قضاوت کنن و جواب بدن 
بدون اینکه شاید اگر کمی عمیق به یه موضوع فکر کنیم خیلی چیزا از ریشه تغییر کنه…
دوست خوبم متن زیر کاملا نظر شخصی هست… 100% و نه میگم درسته و نه میگم اشتباهه…
نوشتمش چون احساس کردم شاید برای شخصی که نتیجه نمیگیره و سردگمه کمکی باشه تامقداری مسیرش روشن تر بشه… لطفا بدون قضاوت بخون اگر بنظرت درست و منطقی بود تو دیدگاهت تغییر رو انجام بده و … اگر هم اشتباه بود ممنون از وقتی که گذاشتی و متن رو خوندی…
چرا معاملهگرانی که میخواهند آینده را پیشبینی کنند، دیر یا زود از بازار حذف میشوند؟
«بازار هیچوقت به کسی که میخواهد آینده را پیشبینی کند، پاداش نمیدهد؛ بازار به کسی پاداش میدهد که برای آینده آماده باشد.»
همهچیز از یک سؤال اشتباه آغاز میشود
اگر چند دقیقه در شبکههای اجتماعی معاملهگران بگردی، احتمالاً با جملاتی شبیه این روبهرو میشوی:
«طلا قطعاً تا پایان هفته صعود میکند.»
«دلار حتماً ریزش خواهد کرد.»
«این سهم صددرصد رشد میکند.»
«این بهترین فرصت خرید سال است.»
کلمهای که در تمام این جملهها مشترک است، یک واژه ساده است:
«حتماً»
جالب است که هرچه یک معاملهگر کمتجربهتر باشد، با اطمینان بیشتری درباره آینده صحبت میکند.
اما هرچه تجربه بیشتر میشود، واژههای دیگری جای «حتماً» را میگیرند.
«احتمال.»
«سناریو.»
«اگر.»
«مگر اینکه.»
این تغییر واژگان، فقط یک تغییر ادبی نیست.
این تغییر، نشانه تغییر در شیوه فکر کردن است.
بزرگترین دروغی که بازار به تو میگوید
بازار هر روز این توهم را ایجاد میکند که اگر اطلاعات بیشتری داشته باشی، میتوانی آینده را پیشبینی کنی.
به همین دلیل بسیاری از معاملهگران دائماً به دنبال اندیکاتور جدید، اخبار بیشتر، تحلیلهای بیشتر و اطلاعات بیشتر هستند.
آنها تصور میکنند فقط یک قطعه از پازل را کم دارند.
اما واقعیت این است که آن قطعه وجود ندارد.
زیرا بازار، ذاتاً غیرقطعی است.
حتی بهترین صندوقهای سرمایهگذاری دنیا نیز آینده را پیشبینی نمیکنند.
آنها فقط احتمالها را مدیریت میکنند.
یک مثال ساده از زندگی
فرض کن قرار است فردا صبح از خانه خارج شوی.
هواشناسی اعلام کرده است:
احتمال بارندگی ۷۰ درصد است.
آیا این یعنی حتماً باران خواهد بارید؟
خیر.
آیا این یعنی هواشناسی اشتباه کرده است؟
باز هم خیر.
این فقط یعنی اگر شرایط مشابه صد بار تکرار شود، در حدود هفتاد بار باران خواهد بارید.
معامله نیز دقیقاً همینگونه است.
وقتی میگویی:
«احتمال صعود طلا بیشتر است.»
در حقیقت نمیگویی:
«طلا حتماً صعود میکند.»
بلکه میگویی:
«با اطلاعات فعلی، اگر چنین شرایطی بارها تکرار شود، انتظار دارم در بلندمدت نتیجه مثبتی بگیرم.»
همین تفاوت کوچک، تمام تفاوت یک معاملهگر حرفهای با یک معاملهگر آماتور است.
بازار، دادگاه نیست
بسیاری از معاملهگران ناخودآگاه بازار را مانند یک دادگاه میبینند.
در ذهن آنها فقط دو حالت وجود دارد.
یا تحلیل من درست است.
یا تحلیل من اشتباه است.
اما بازار اصلاً چنین نگاهی ندارد.
فرض کن بهترین تحلیل دنیا را انجام دادهای.
تمام دادههای اقتصاد کلان را بررسی کردهای.
رفتار بانکهای مرکزی را مطالعه کردهای.
جریان نقدینگی را تحلیل کردهای.
احساسات بازار را سنجیدهای.
همه چیز از صعود حمایت میکند.
معامله را باز میکنی.
اما ناگهان یک خبر غیرمنتظره منتشر میشود.
قیمت سقوط میکند.
آیا تحلیل تو اشتباه بوده است؟
لزومی ندارد.
ممکن است تصمیم تو، بهترین تصمیم ممکن بر اساس اطلاعات موجود بوده باشد؛ اما نتیجه، چیز دیگری از آب درآمده باشد.
در زندگی نیز بارها چنین اتفاقی میافتد.
یک پزشک بهترین درمان ممکن را انتخاب میکند، اما بیمار بهبود پیدا نمیکند.
یک خلبان تمام دستورالعملها را رعایت میکند، اما شرایط جوی تغییر میکند.
یک کارآفرین بهترین برنامه را مینویسد، اما بازار تغییر میکند.
نتیجه همیشه معیار کیفیت تصمیم نیست.
گاهی تصمیم درست، نتیجه بدی میدهد.
و گاهی تصمیم اشتباه، به نتیجه خوبی منجر میشود.
مشکل زمانی آغاز میشود که این دو را با هم اشتباه بگیری.
بزرگترین دشمن معاملهگر؛ وابستگی به درست بودن
اکثر مردم دوست دارند حق با آنها باشد.
این یک ویژگی طبیعی ذهن انسان است.
اما در بازارهای مالی، همین ویژگی طبیعی میتواند به خطرناکترین دشمن تو تبدیل شود.
وقتی بیش از حد به درست بودن تحلیل خود وابسته میشوی، اتفاقات عجیبی رخ میدهد.
استاپ را جابهجا میکنی.
حجم را افزایش میدهی.
برای اثبات تحلیل خود، دوباره وارد معامله میشوی.
اخبار مخالف را نادیده میگیری.
فقط تحلیلهایی را میخوانی که با نظر تو موافق هستند.
کمکم دیگر معامله نمیکنی.
داری از «غرورت» دفاع میکنی.
اما بازار، هیچ علاقهای به غرور تو ندارد.
ذهن مدیران صندوق چگونه کار میکند؟
فرض کن مدیر یک صندوق چند میلیارد دلاری هستی.
آیا از خودت میپرسی:
«آیا این معامله صددرصد موفق میشود؟»
خیر.
تو سؤال دیگری میپرسی.
اگر این تصمیم را هزار بار تکرار کنم، آیا در پایان سود خواهم کرد؟
دقیقاً همین سؤال، اساس تفکر احتمالاتی است.
معاملهگران حرفهای، عاشق تکمعاملهها نیستند.
آنها عاشق کیفیت سیستم خود هستند.
زیرا میدانند هیچ معاملهای بهتنهایی اهمیت ندارد.
آنچه اهمیت دارد، نتیجه صدها تصمیم مشابه است.
امید ریاضی؛ مهمترین مفهومی که بسیاری از معاملهگران هرگز یاد نمیگیرند
فرض کن دو معاملهگر داریم.
معاملهگر اول
از هر ده معامله، هشت معامله را با سود میبندد.
همه او را تحسین میکنند.
نرخ بردش فوقالعاده است.
اما…
در هر برد فقط یک واحد سود میکند.
در هر باخت، چهار واحد ضرر میدهد.
بعد از مدتی، تمام سودهایش توسط چند ضرر بزرگ از بین میرود.
او احساس میکند بازار با او دشمنی میکند.
در حالی که مشکل بازار نیست.
مشکل، ساختار سیستم اوست.
معاملهگر دوم
از هر ده معامله فقط پنج معامله موفق دارد.
در نگاه اول، عملکردش ضعیفتر به نظر میرسد.
اما…
هر برد، سه واحد سود دارد.
هر ضرر، فقط یک واحد زیان.
نتیجه چیست؟
در پایان صد معامله، سرمایه او بهطور پیوسته رشد کرده است.
اینجاست که متوجه میشوی بازار، به درصد برد پاداش نمیدهد.
بازار، به امید ریاضی مثبت پاداش میدهد.
به سیستمی که در بلندمدت سودآور باشد.
نه سیستمی که فقط گاهی احساس خوبی ایجاد کند.
تفاوت قمار و معاملهگری
بسیاری از مردم تصور میکنند معاملهگری نوعی قمار است.
اما تفاوتی اساسی میان این دو وجود دارد.
قمارباز، نتیجه را نمیتواند کنترل کند و معمولاً مزیت آماری ندارد.
اما معاملهگر حرفهای، نتیجه یک معامله را نیز کنترل نمیکند؛ تفاوت در این است که او مزیت آماری ایجاد میکند.
او نمیداند معامله بعدی چه خواهد شد.
اما میداند اگر قوانینش را هزار بار اجرا کند، احتمالاً سود خواهد کرد.
این تفاوت، معاملهگری را از قمار جدا میکند.
قدرت سناریونویسی
معاملهگران آماتور، فقط یک داستان برای آینده دارند.
حرفهایها، چندین داستان.
فرض کن امروز قصد فروش طلا را داری.
معاملهگر مبتدی فقط یک جمله در ذهن دارد.
«طلا سقوط خواهد کرد.»
اما مدیر سرمایه، قبل از ورود، سه سناریو روی کاغذ مینویسد.
سناریوی اول؛ محتملترین مسیر
اگر قیمت طبق انتظار نزول کند، در چه نقاطی بخشی از سود را ذخیره میکنم؟
چه زمانی حد ضرر را به نقطه ورود منتقل خواهم کرد؟
چه زمانی معامله را کاملاً میبندم؟
سناریوی دوم؛ نقض تحلیل
اگر بازار برخلاف انتظار حرکت کند چه؟
در چه قیمتی میپذیرم که تحلیل من اشتباه بوده است؟
چقدر ضرر خواهم کرد؟
آیا پس از خروج، دوباره وارد بازار میشوم یا منتظر شرایط جدید میمانم؟
سناریوی سوم؛ اتفاق غیرمنتظره
اگر خبر مهمی منتشر شود چه؟
اگر نوسانات ناگهان چند برابر شوند چه؟
اگر نقدینگی بازار کاهش پیدا کند چه؟
آیا برنامهای برای این شرایط دارم؟
وقتی تمام این سناریوها از قبل نوشته شده باشند، ذهن دیگر مجبور نیست وسط بحران تصمیم بگیرد.
و تصمیمی که وسط بحران گرفته شود، معمولاً بهترین تصمیم نیست.
معاملهگر حرفهای، آینده را پیشبینی نمیکند
فرض کن یک ناخدای باتجربه هستی.
آیا میتوانی جهت باد فردا را کنترل کنی؟
خیر.
اما میتوانی برای هر جهت باد، بادبان مناسب را آماده کنی.
بازار نیز همینگونه است.
تو نمیتوانی آینده را کنترل کنی.
اما میتوانی برای آینده آماده باشی.
همین تفاوت، پایه تفکر احتمالاتی است.
جملهای که باید همیشه به خاطر بسپاری
«من نمیتوانم نتیجه معامله بعدی را بدانم؛ اما میتوانم مطمئن شوم که اگر معامله بعدی اشتباه بود، هنوز سرمایه و آرامش کافی برای معامله بعد از آن را خواهم داشت.»
از همین جمله، تفکر یک مدیر سرمایه آغاز میشود.
با ارادت امیر حسین نظری 
